Atopowe zapalenie skóry

Atopowe zapalenie skóry (AZS) u niemowląt i małych dzieci wystę­puje pod postacią wyprysku atopowego; u dzieci starszych okreś­lane jest jako świerzbiączka.

Wyprysk dziecięcy pojawia się najczęściej ok. 3 miesiąca życia w postaci charakterystycznych zmian na policzkach, z zaczerwienie­niem, obrzękiem, sączeniem (policzki „lakierowane”). Zmiany — pole­gające na tworzeniu się w naskórku zmian grudkowo-pęcherzykowych sączących — mogą obejmować również skórę owłosioną głowy, szyi oraz zgięcia kończyn i fałdy skóry. Płyn surowiczy zasycha w strupy, po odpadnięciu których dochodzi do złuszczania naskórka. Zmianom towarzyszy uporczywy świąd. Liczne zadrapania usposabiają do zaka­żeń skóry.

Jeśli proces chorobowy wielokrotnie obejmuje te same miejsca skó­ry, może prowadzić do zliszajowacenia, zgrubienia i przebarwień. Cho­robie mogą towarzyszyć komórkowe zaburzenia immunologiczne.

Przyczyną wyprysku jest najczęściej uczulenie na pokarmy, ale mogą go powodować i inne alergeny. Różne czynniki drażniące (deter­genty, środki piorące, kosmetyki) sprzyjają występowaniu zmian i na­silają je. Jest to związane z defektem ektodermalnym stwier­dzanym u ludzi z atopowym zapaleniem skóry. Morfologicznym wyra­zem defektu ektodermalnego jest suchość skóry, słabo wyrażona „ry­bia łuska”.

Leczenie polega na stosowaniu odpowiedniej diety, usuwaniu alergenów z otoczenia, miejscowym stosowaniu łagodzących maści. Atopowe zapalenie skóry ustępuje na ogół ok. 2 r. życia lub utrzymuje się pod postacią świerzbiączki. Nazwa pochodzi od głównego ob­jawu — znacznego świądu skóry.

Świerzbiączka, często nazywana „astmą skóry”, ma wszystkie ce­chy chorób atopowych. Istota zmian jest taka sama jak w wypry­sku, ale lokalizują się one głównie w zgięciach kończyn, na po­wierzchni rąk, mniej sączą, więcej jest elementów grudkowych, mniej pęcherzyków, powodują większy świąd. Choroba przebiega z okresami spokoju i zaostrzeń. Znacznie trudniejsza niż w wyprysku j%st identy­fikacja czynników alergizujących. Często główną rolę odgrywają czyn­niki psychogenne. Świerzbiączka często towarzyszy astmie.

Leczenie jak wyprysku, poza tym stosowane są leki antyhistaminowe i uspokajające. W przypadkach dodatkowych zakażeń bakteryj­nych konieczne jest czasem stosowanie antybiotyków. Chorych należy chronić przed czynnikami drażniącymi.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.