Kliniki pediatrii

W systemie ochrony zdrowia matki, dziecka i młodzieży bardzo ważną rolę odgrywają kliniki pediatrii oraz położnictwa i ginekolo­gii akademii medycznych, a także kliniki chirurgii i ortopedii dzie­cięcej oraz inne. W niektórych akademiach medycznych działają in­stytuty pediatrii oraz instytuty położnictwa i ginekologii, utworzone w wyniku integracji klinik pediatrycznych lub położniczo-ginekologicznych.

Głównym zadaniem klinik jest nauczanie studentów, prowadzenie badań naukowych, sprawowanie nadzoru specjalistycznego nad wyz­naczonym regionem, a także przejmowanie do leczenia najtrudniej­szych „przypadków chorobowych”, zwłaszcza z otaczającego regionu. Wysoko kwalifikowana kadra klinik konsultuje również lub udziela wąskospecjalistycznych porad chorym skierowanym przez placówki niższego szczebla, które mają trudności z ustaleniem diagnozy i lecze­niem tych chorych. Kliniki odgrywają dużą rolę w specjalizowaniu pe­diatrów, położników-ginekologów, chirurgów dziecięcych, a ‚także w szkoleniu podyplomowym lekarzy.

Opieka zdrowotna w szpitalach

Stacjonarną opiekę, zdrowotną nad kobietami i populacją w wieku rozwojowym sprawują szpitale terenowe, szpitale wojewódzkie, kliniki pediatrii, położnictwa i ginekologii akademii medycznych (lub insty­tuty pediatrii oraz instytuty położnictwa i ginekologii akademii me­dycznych), Instytut Matki i Dziecka, a także Centrum Zdrowia Dziec­ka i Centrum Zdrowia Matki-Polki.

Oddziały szpitalne dla dzieci chorych oraz oddziały dla po­łożnic i noworodków należą do podstawowych i powinny znajdować się w każdym terenowym szpitalu.

Liczba łóżek szpitalnych specjalistycznych dla dzieci oraz łóżek po­łożniczo-ginekologicznych jakkolwiek stale wzrasta – jest nadal nie­wystarczająca. Braki dotyczą zwłaszcza łóżek położniczo-ginekologicz­nych (głównie w okresach wyżu demograficznego). Dla dzieci za mało jest łóżek „specjalistycznych, konsultacyjnych i klinicznych”, czyli w tzw. szpitalach referencyjnych, znajdujących się zazwyczaj w wielkich miastach.

W Polsce preferuje się hospitalizację porodów, czyli odby­wanie ich w szpitalu. Gwarantuje to większe bezpieczeństwo rodzą­cym, zwłaszcza pierworódkom i wieloródkom od czwartego porodu (zmniejszają się współczynniki umieralności matek). Jak wykazują do­świadczenia innych krajów, porody tzw. domowe, nawet z dobrą pomocą lekarską, ale w oddaleniu od szpitala, mogą zwiększać liczbę dzieci z zaburzeniami rozwoju, związanymi z uszkodzeniami i mikro- urazami powstającymi podczas porodu.

W szpitalu opiekę nad noworodkiem i wcześnia­kiem sprawuje lekarz pediatra, wysoko specjalizowany w fizjolo­gii i ocenie ewentualnej patologii tego okresu życia, asystujący przy porodzie, a następnie oceniający rozwój noworodka aż do momentu opuszczenia szpitala. Liczba łóżek dla noworodków w szpitalu w zasa­dzie przewyższa o 15 — 20% liczbę łóżek położniczych.

Noworodki urodzone w szpitalu powinny przebywać we wspólnym pomieszczeniu z matką (tzw. „system rooming in”, redu­kujący m.in. wczesne kontakty noworodka z zakażonym otoczeniem, a zwielokrotniający kontakt z matką). W razie niemożności takiego roz­wiązania zaleca się jednoczasowe, naprzemienne zapełnianie i zwal­nianie sal dla noworodków i równolegle dla położnic (tzw. system „ko­horty”), w celu umożliwienia systematycznego czyszczenia i wietrze­nia pomieszczeń przed każdorazowym zapełnieniem. Najtrudniejszym bowiem obecnie problemem związanym z hospitalizacją porodów stały się zakażenia szpitalne noworodków. Szpital bywa źródłem, re­zerwuarem i rozsadnikiem zakażeń, grożących przede wszystkim nowo urodzonym dzieciom, zwłaszcza wcześniakom, często śmiertelnymi skutkami.

Zakażenia szpitalne towarzyszą przepełnieniu oddziału po­łożniczego, brakom personelu, awariom sieci wodociągowej, kanaliza­cyjnej, złej organizacji prania i obiegu bielizny itp. Podstawą za­pobiegania zakażeniom i ich zwalczania jest rygory­styczne przestrzeganie przepisów sanitarnych, używanie sprzętu jedno­razowego użytku, ręczników papierowych do rąk, ochraniaczy na obu­wie, coroczne malowanie oddziałów, stosowanie odpowiednich środ­ków odkażających bezpiecznych dla noworodków itd.

Hospitalizacja dzieci chorych, zwłaszcza najmłodszych, wymaga odpowiedniego przygotowania szpitala. Dotyczy to m.in.:

1)  zapewnienia podstawowego bezpieczeństwa (np. zabezpieczenie okien, balkonów, tarasów, schodów, przeszklenia ścian działowych).

2)  odpowiedniego żywienia (umożliwienie karmienia piersią, kuch­nia mleczna i dietetyczna wg wieku);

3) zapewnienia wystarczającej opieki pielęgniarskiej;

4)  aparatury, sprzętu i wyposażenia dostosowanego do wymiarów antropometrycznych i fizjologii dzieci w różnym wieku;

5) stosowania specjalnych metod diagnostycznych;

6) nasilenia zapobiegania zakażeniom szpitalnym (filtry, izolatki, re­żim sanitarny, środki odkażające, sprzęt jednorazowego użytku itd.);

7) zorganizowania dodatkowych zajęć (w tym szkoła szpitalna i in.).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.