Więź dziecka z rodzicami

Dziecko przychodzi na świat niezdolne do samodzielnego życia. Je­go dalsze życie, wzrost i rozwój zależą od tego, czy opiekujące się nim osoby dorosłe, zwykle rodzice, zwłaszcza matka, zaspokoją w pełni je­go potrzeby, ochronią przed niebezpieczeństwem, przed wszelkimi nie­korzystnymi czynnikami otaczającego świata, otoczą miłością.

Mózg noworodka jest już tak rozwinięty, że dziecko dysponuje, wprawdzie ograniczonym, lecz skutecznym zestawem sygnałów, ta­kich jak: uśmiech, krzyk, kontakt „oko w oko”, oraz zestawem funkcji zachowawczych, jak ssanie, przywieranie, które podtrzymu­ją czy przywracają fizyczny kontakt z opiekunką oraz są dostatecz­ne do wzbudzenia aktywności rodzicielskiej i nawiązania kontaktu społecznego.

W oddziaływaniu matka – noworodek, a następnie niemowlę, dziec­ko nie jest stroną bierną. Wyzwala ono i inicjuje poszczególne formy aktywności opiekuńczej u matki. Od pierwszych minut i godzin życia nawiązuje się między matką i jej dzieckiem stałe, zsynchronizowane wzajemne oddziaływanie. Ruchy noworodka wykazują pewną koordy­nację z melodią i rytmem mowy rodziców, z jej przerwami, akcentami, a nie przejawiają takiej koordynacji z innymi powtarzającymi się dźwiękami w otoczeniu. Noworodek przynosi na świat już pewne in­formacje z doznań dźwiękowych w okresie życia Wewnątrzłonowego, kiedy słyszał stale tony serca matki oraz dźwięk jej mowy. Koordyna­cja motorycznego zachowania się noworodka z rytmem i strukturą mowy matki wskazuje, że już we wczesnych etapach rozwoju człowiek włącza się w złożony system socjobiologiczny oddziaływań swej rodzi­ny, swego społeczeństwa. Te wcześnie torowane drogi reakcji w ukła­dzie nerwowym są biologiczną podstawą późniejszego rozwoju mowy i kontaktów społecznych.

Matka „zapewnia” dziecku optymalny dla niego pokarm oraz stały fizyczny kontakt, który daje mu pełnię poczucia bezpieczeństwa. Tę więź charakteryzuje bardzo silna miłość macierzyńska oraz szybko powstające przywiązanie dziecka do matki.

W pierwszych tygodniach życia głównym źródłem informacji dziecka o otoczeniu, o matce, są prawdopodobnie przede wszystkim jego doz­nania węchowe, dotykowe i statyczne. W miarę dojrzewania narządów zmysłów i ośrodkowego układu nerwowego dołączają się kolejno do sposobu rozpoznawania matki doznania czuciowe, słuchowe i wzroko­we. Okresy kontaktu związane z karmieniem, przewijaniem, wzajemne oddziaływanie niemowlęcia i matki powtarzają się rytmicznie w ciągu doby zgodnie z kształtującym się już w 2-3 miesiącu życia rytmem snu i czuwania. Podstawowe znaczenie ma ciągłość więzi tylko z jed­ną osobą.

Najbliższe środowisko — rodzina — pielęgnując niemowlę przekazu­je mu obraz świata, społeczeństwa, do którego musi się ono przystoso­wać, kształtuje swoimi działaniami jego pierwsze odruchy i reakcje. Przez pierwsze miesiące życia — w okresie intensywnego rozwoju móz­gu, powstawania wypustek w komórkach nerwowych i tworzenia się osłonek mielinowych na włóknach nerwowych — bodźce napływające ze świata zewnętrznego mają szczególne znaczenie dla rozwoju mózgu według programu genetycznego z dostosowaniem się do środowiska zewnętrznego, dla ukształtowania się psychoemocjonalnego typu jed­nostki i schematu jego społecznych kontaktów.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.