Znaczenie karmienia piersią

Karmienie piersią, podstawowy element aktywności macierzyńskiej, prowadzi nie tylko do zaspokojenia głodu niemowlęcia, ale stanowi również częsty, rytmicznie powtarzający się cielesny kontakt matki z dzieckiem. Według wielu badaczy ma on bardzo duże znaczenie dla wzmocnienia wzajemnej uczuciowej więzi z matką i dla pobudzenia dojrzewania emocjonalnego dziecka.

Zjawisko zanikania karmienia naturalnego, czyli pier­sią, występujące współcześnie w krajach o wysokiej cywilizacji, nie­którzy uważają za najważniejszą zmianę w zachowaniu się człowieka. Wzbudzenie aktywności macierzyńskiej i jej umacnianie może nie przebiegać prawidłowo, gdy noworodek nie reaguje na kontakt z mat­ką, gdyż jest bardzo słaby, np. jest wcześniakiem, urodził się z wadami wrodzonymi czy „uległ uszkodzeniu” podczas porodu. Dzieci takie przeważnie wymagają specjalnego, długotrwałego leczenia w szpitalu, przebywają w cieplarkach. Nie mają one żadnego albo prawie żadnego kontaktu z rodzicami. Gdy po kilkutygodniowym, a nierzadko wielo­miesięcznym pobycie w szpitalu dziecko zostaje wypisane do domu w dobrym stanie, często nie znajduje tam opieki, pełnej miłości i życzli­wości, nie „wyzwala aktywności rodzicielskiej. Nierzadko rodzice przy­noszą dziecko z powrotem do szpitala po kilku dniach, bo jest: „źle wyleczone”, gdyż wykazuje niepokój, nie chce jeść, płacze, nie śpi, wy­miotuje – są to wszystko objawy lęku i uczucia zagroże­nia odczuwane przez dziecko w nowym środowisku.

Postawa rodzicielska może również ulegać różnym za­burzeniom, od nadopiekuńczej postawy lękowej do postawy odrzu­cającej z agresją wobec własnego dziecka. Krańcowym objawem bra­ku aktywności rodzicielskiej jest niechęć do pielęgnowania niemowlę­cia, a nawet jego bicie.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.