Kłębuszkowe zapalenie nerek

Kłębuszkowe zapalenie nerek może być spowodowane dwoma rodza­jami reakcji immunologicznej. Po pierwsze, może być odpowiedzią organizmu na krążące w nim kompleksy złożone z antygenu i skiero­wanych przeciw niemu przeciwciał. (Dość dobrze poznana jest rola an­tygenów paciorkowcowych w ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek). Po drugie, może być wywołane reakcją autoagresji polegającej na powstaniu przeciwciał przeciw własnej błonie podstawnej kłębuszków nerkowych. Tylko czasami udaje się ustalić przyczynę zapoczątkowu­jącą reakcje immunologiczne, prowadzące do uszkodzenia kłębuszków nerkowych.

Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek jest u dzieci najczęstszą po­stacią kłębuszkowego zapalenia nerek. Występuje ono po 10-20 dniach najczęściej po przebytym zakażeniu paciorkowcowym (angina, płonica, liszajec skóry) lub innymi bakteriami albo wirusami, których antygeny powodują wytwarzanie przeciwciał. Kompleksy antygen — -przeciwciało przechodząc przez kłębuszki nerkowe zapoczątkowują w nich proces zapalny.

Objawami klasycznymi ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek są obrzęki, podwyższone ciśnienie krwi, zmniejszenie ilości wydalane­go moczu (skąpomocz) lub bezmocz. W moczu występuje białko, krwinki czerwone i wałeczki. U niektórych występują tylko zmiany w moczu, a u innych choroba przebiega bardzo gwałtownie. Nagły wzrost ciśnienia krwi może powodować napady drgawkowe, czasami dołącza się niewydolność krążenia. Skąpomocz lub bezmocz może pro­wadzić do nagromadzenia w organizmie produktów przemiany materii i do zmian w składzie osocza, dając obraz ostrej niewydolności nerek. Niezależnie od nasilenia objawów w początkowym okresie, choroba kończy się zwykle pełnym wyzdrowieniem.

Leczenie polega na leżeniu w łóżku, dopóki utrzymuje się nad­ciśnienie, obrzęki i białkomocz. Ponieważ może współistnieć zakażenie paciorkowcowe, stosowana jest penicylina. Dzieci z nadciśnieniem, skąpomoczem lub bezmoczem powinny być leczone w szpitalu, gdyż mogą u nich występować objawy groźne dla życia. U dzieci tych trze­ba dwa razy na dobę kontrolować masę ciała, wykonywać okresowo badania krwi, głównie na poziom mocznika, sodu i potasu, stosować dietę z odpowiednim „dozowaniem” potasu, soli i białka. Podawanie płynów ogranicza się w zależności od ilości wydalanego moczu, biorąc pod uwagę masę ciała. Stosowane są silnie działające leki moczopęd­ne. Przy nasilonych objawach ostrej niewydolności nerek zabiegiem ratującym życie jest dializa. Długo utrzymujący się białkomocz, przedłużająca się niewydolność nerek — stanowią wskazanie do wykonania biopsji nerki w celu przeprowadze­nia badania jej skrawka w mikroskopie. Czasami bowiem, mimo po­czątkowych objawów sugerujących ostre kłębuszkowe zapalenie ne­rek, badanie mikroskopowe wskazuje na inne postacie kłębuszkowego zapalenia nerek o gorszym rokowaniu i wymagające innego leczenia.

Inne postacie kłębuszkowego zapalenia nerek. Współczesny po­dział kłębuszkowych zapaleń nerek opiera się na kryteriach morfolo­gicznych. Dla ustalenia rozpoznania konieczne jest więc w większości przypadków wykonanie biopsji nerki. Skrawek nerki do badania w mikroskopie może być pobrany za pomocą specjalnej igły lub drogą operacyjną. Wybór metody zależy od wieku i stanu dziecka.

Mimo dobrze poznanych zmian w obrazie mikroskopowym różnych po­staci nieostrego kłębuszkowego zapalenia nerek, ich przyczyny w większości przypadków pozostają nieznane. *Nie wiadomo też, od czego zależy wystąpienie takiej lub innej postaci morfologicznej i przebieg choroby. Większość nieostrych kłębuszkowych zapaleń nerek ma charakter postępujący i może prowadzić do przewlekłej niewydolnoś­ci nerek. Okresowo lub stale występują objawy zespołu nerczycowego. Podejmowane próby leczenia lekami immunosupresyjnymi i glikokortykosteroidami mają na celu osiągnięcie ustąpienia zespołu ner­czycowego i zwolnienie postępu niewydolności nerek.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.