Ulewanie i wymioty

U noworodków częstym zjawiskiem są ulewania związane z „fizjolo­gicznym”, niesprawnym jeszcze mechanizmem zamykającym wpust żo­łądka, tj. zapobiegającym cofaniu się pożywienia z żołądka do przeły­ku. Ulewaniom sprzyja płaska pozycja dziecka w czasie karmienia i po nim oraz „połykanie powietrza” (aerofagia) razem z pokarmem.

Zapobieganie polega na karmieniu dziecka „na siedząco”, a także trzymaniu po karmieniu w pozycji pionowej, aby pozbyło się po­wietrza z żołądka.

Jeśli w 3 —6 tygodniu życia wystąpią u noworodków (zwłaszcza u chłopców) chlustające wymioty, to może nasuwać się podejrzenie przerostowego zwężenia oddźwiernika. Intensywne wymioty mogą występować również u dzieci z nieprawidłową budową narządów płciowych.

Zaparcia

Uporczywe zaparcia u noworodka, zwłaszcza przy objawach rozdę­cia dolnych partii brzucha, może nasuwać podejrzenie tzw. olbrzymie­go jelita grubego, czyli choroby Hirschprunga. Stan ten wymaga leczenia chirurgicznego, któ­re przeprowadzane jest zazwyczaj w kilku etapach. Przyczyną za­parć może być także, u dzieci karmionych sztucznie, niewłaściwy skład mieszanki mlecznej. Stolce skąpe mogą być objawem zbyt ma­łych ilości pokarmu u matki.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.