Konflikt Rh

Układ Rh składa się z wielu antygenów. Najmocniejszy jest-antygen D i on jest przyczyną większości konfliktów. Krew nie zawierająca an­tygenu D oznaczana jest jako Rh(-), a zawierająca go – jako Rh( + ). Najczęściej konflikt matczyno-płodowy powstaje, gdy matka jest Rh(-), a dziecko Rh( + ). Kobieta uodpornia się podczas niezgodnej grupowo ciąży i to najsilniej w czasie porodu, gdy duża liczba krwi­nek płodu może przeniknąć do jej krążenia. Do uodpornienia dochodzi również w czasie poronienia, a zwłaszcza przerwania ciąży. Również przetoczenia niezgodnej grupowo krwi wywołują ciężkie konflikty. To pierwsze zetknięcie się z obcymi krwinkami uruchamia mechanizmy odpornościowe przyszłej – matki, która wytwarza już małą ilość przeciwciał anty-Rh. Zostaje to jednak „zapamiętane” przez jej komór­ki na całe życie. Przy ponownym zetknięciu się z krwinkami Rh( + ) kobieta uruchamia właściwą produkcję przeciwciał prowadzącą do konfliktu serologicznego.W osoczu człowieka nie ma naturalnych przeciwciał anty-Rh, są one zawsze wynikiem uodpornienia i zawsze przechodzą przez łożysko. Im jest ich więcej i im wcześniej pojawiają się w ciąży, tym cięższa jest choroba hemolityczna noworodków. W Polsce 17% ludzi ma grupę Rh( —). Nie wszystkie kobiety wytwarzają przeciwciała po zetknięciu się z krwią Rh( + ). Stwierdzono, że jeden noworodek na 200 urodzo­nych to dziecko z konfliktu Rh. Część z nich wymaga leczenia.

W pierwszej ciąży, nie poprzedzonej przetoczeniem niezgodnej krwi, konflikt jest dużą rzadkością. Zwykle pierwsze dziecko Rh( + ) rodzi się zdrowe, a chorują dopiero następne. Istnieje tendencja do pogar­szania się przebiegu choroby hemolitycznej noworodków u kolejnych dzieci. Większość noworodków rodzi się żywych z anemią o różnym na­sileniu. Powiększenie wątroby i śledziony jest tym większe, im więk­sza anemia u dziecka. Najistotniejszym objawem klinicznym jest przedwczesna i nadmierna żółtaczka. Jest ona wyni­kiem gwałtownego rozpadu krwinek oraz niewydolności wątroby w przetwarzaniu bilirubiny. Szybkość narastania żółtaczki i jej nasilenie są głównymi wskaźnikami warunkującymi decyzję intensywnego le­czenia. Laboratoryjną miarą nasilenia żółtaczki jest poziom wolnej bi­lirubiny w surowicy. Nadmierny jej poziom grozi przejściem do mózgu i trwałym uszkodzeniem go. W chorobie hemolitycznej noworodków zagrożenie to jest większe niż w innych chorobach przebiegających z żółtaczką. W najlżejszej formie tej choroby żółtaczka może być nie­znaczna, natomiast występuje powolna anemizacja dziecka w pierw­szych tygodniach życia.

W ciężkich przypadkach choroby hemolitycznej choruje już płód. Krwinki jego są niszczone pod wpływem przeciwciał w śledzionie, co prowadzi do narastającej anemii.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.