Choroby przewodu pokarmowego

W tym okresie życia występują już u młodzieży choroby przewodu pokarmowego typowe dla ludzi dorosłych.

Choroba wrzodowa. Istotna przyczyna przewlekłych wrzo­dów żołądka (choroby wrzodowej żołądka) nie jest w pełni znana. Znane są natomiast czynniki usposabiające, do których nale­żą: 1) nadkwasota, 2) sytuacje konfliktowe — stresowe, 3) nieprawid­łowe żywienie — zbyt długie przerwy między posiłkami, 4) palenie ty­toniu i picie alkoholu.

Objawy wrzodu żołądka i owrzodzenia dwunastnicy są podobne, z tym że dla choroby wrzodowej dwunastnicy chrakterystyczne są tzw. bóle głodowe — w nocy (tzw. „bóle budzące”) oraz w 2 —3 godz. po jedzeniu. W chorobie wrzodowej żołądka, częściej niż przy wrzodach dwunastnicy, wstępnym objawem może być nasilone nieraz krwawienie do przewodu pokarmowego.

U chorych, którzy we wcześniejszym okresie życia cierpieli na ow­rzodzenie dwunastnicy, dochodzić już może do powikłań, np. do zwę­żenia opuszki dwunastnicy utrudniającego przechodzenie stałych części pokarmu z żołądka do dwunastnicy. Stan ten, jak i sil­ny krwotok, stanowią wskazanie do leczenia operacyjnego.

Leczenie choroby wrzodowej polega na stosowaniu środków os­łaniających i przyspieszających gojenie niszy wrzodowej w ostrej fazie choroby (Ranitydyna, Tagamet, De Nol), leków zobojętniających (alkalizujących) kwas solny (np. Żel aluminium), leków uspokajających oraz na leczeniu dietetycznym. To ostatnie polega głównie pa unika­niu produktów zwiększających wydzielanie soku żołądkowego (np. os­tre przyprawy, tzw. „zakąski” itp.), produktów wzdymających (groch, fasola) i ciężko strawnych oraz na częstych posiłkach („wcześnie śnia­danie, późno kolacja”), tak aby sok żołądkowy był stale wymieszany z papką pokarmową.

Wrzodziejące zapalenie jelit. Przyczyną tej choroby, jak się obecnie przyjmuje, są „nadmierne” reakcje obronne ze strony śluzów­ki. Groźna i ciężka ta choroba objawia się m.in. przewlekłymi, krwa­wymi biegunkami. Rozpoznanie wymaga wykonania wzierniko­wania odbytnicy (rektoskopia). Leczenie zachowawcze jest długo­trwałe i musi być prowadzone przez lekarzy specjalistów — gastroenterologów.

Jadłowstręt psychiczny lub anoreksja psychiczna. Jest to całko­wity brak łaknienia prowadzący niekiedy do krańcowego wyniszcze­nia. Choroba występuje zwłaszcza u dziewcząt, w okresie dojrzewania. Typowymi okolicznościami towarzyszącymi są: chęć gwałtownego schudnięcia (branie tabletek „na odchudzenie”), sytuacje konfliktowe w rodzinie (np. rozwód lub kłótnie rodziców) albo w szkole (konflikt z nauczycielem) bądź też „zawiedzione uczucia osobiste”.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.