Brak łaknienia

U dzieci między 10 a 36 miesiącem życia częstym objawem, na co skarżą się rodzice, jest „brak apetytu”. Zapotrzebowanie energetyczne dziecka rocznego jest mniejsze niż półrocznego niemowlęcia, gdyż za­hamowaniu ulega szybki dotychczas rozwój fizyczny. Nieuchwycenie momentu, w którym należy zacząć karmić dziecko rzadziej i mniej ob­ficie, prowadzi do konfliktu.

Leczenie polega na zmniejszeniu liczby posiłków (3 posiłki, bez „dojadek”), podawaniu środków pobudzających łaknienie, a czasami nawet na zmianie osoby karmiącej lub sposobu karmienia.

Niemowlę z nadwagą

Skłonność do „tycia” u niektórych niemowląt „starszych” może być uwarunkowana genetycznie, częściej jednak jest wynikiem dobrego apetytu oraz podawania bogato witaminizowanych i bogatych w węg­lowodany pokarmów.

Drugie półrocze życia to okres, gdy do posiłków mlecznych zaczyna się dodawać kasze, płatki, biszkopty, herbatniki. Jeżeli i posiłki jarzy­nowe zawierają dużo węglowodanów (kasza manna), to niemowlę może zostać przekarmione i wykazywać nadwagę. Postępowanie „odchudza­jące” nie odbiega od zaleceń dla ludzi dorosłych. Należy zwiększyć ilość jarzyn (2, a nie jeden posiłek jarzynowy), wprowadzić większą ilość owoców i ograniczyć dzienną porcję lekkostrawnych i tuczących węglowodanów, np. wprowadzić twaróg z owocami zamiast „zupy mlecznej”, ograniczyć kasze, płatki itp. Nie należy karmić między po­siłkami. Należy dbać o „gimnastykę” niemowlęcia i ruch, ponieważ „mały grubas” wykazuje często opóźnienie w rozwoju ruchowym. Wy­kazano również, że nadwaga u niemowląt stanowi pewne obciążenie sprzyjające rozwojowi niektórych chorób w przyszłości!

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.